Zeynep beni bekle !
Zeynep beni bekle !
Gece, ağaçlarına, bir yaprak halinde süzülüp,
Saçlarına eski teşrinlerden, kırmızı cam tozu,
Su beyazı yağmur çiseliyorum.
Kederli yalnızlığını mutlaka değiştireceğim.
Zeynep beni bekle, mutlaka döneceğim.
Söyle ! kim önleyebilir buluşmamızı ?
Geceleyin ışıkları söndürdüğün zaman,
Şiir kitaplarından sızan aydınlık benim.
Elinde uykuya kaldığın heyecanlı roman,
Panjurların çarpıldığı lodos geceleri rüzgarın değil. [benim]
Pencerendeki ıslık,
Her akÅŸam koridordaki ayak sesleri,
Yanlış çaldığını zannettiğin telefon.
Zeynep beni bekle! mutlaka geleceÄŸim.
Hem bu ne ilk ayrılığımız ne de son.
Pikapta emin aÄŸa acem aÅŸiran saz semaisi,
Sokakta çocuklar, saklambaç, hırsız polis…
Hayat akıp gidiyor olsam da olmasam da.
Ufak sorumlulukların saati durmamalı.
Son çektiğin resmi bırakmadın ya,
Bak mektuplar birikmiÅŸ yine masamda.
Fakülteler açılacak bak bügün yarın.
Başladığımız filmi birlikte bitireceğiz.
Zeynep beni bekle! mutlaka geleceÄŸim.
Kim ne derse desin içimde delice bir his.
Atilla Ä°lhan
Facebook Profilinde Paylaş
Ekleyen by : admin
Yorumlar : Yorum Yok
Etiketler :
Değerli Yorumcumuz;
Yaptığınız yorumun, yazı ile ilgili olmasına özen gösteriniz. Yorumların varlık sebebi, “fikir alışverişi” başka birşey değildir.
- Her görüşe eşit mesafede durmakla birlikte,
- Hakaret, küfür, aşağılama vb. içeren,
- Türkçe imla kurallarına uymayan yorumları yayınlayamıyoruz.
- Kriterlere uygun yorum yazmanızı diler, ilginize teşekkür ederiz.
siz de yorum yazın.