Mynet Sohbet, Chat, Sohbet Odaları , Şahitsiz Vakitler

Åžahitsiz Vakitler


Ne yaptım biliyor musun;daha çok ÅŸarkı söyledim,sigaraya yeniden baÅŸladım,alışveriÅŸ yaptım gereksiz…

Aslında ben sensizlikte ne yaptığımın farkında deÄŸildim…Her bitiÅŸte yapıldığı gibi kendimi hırpaladım durdum günlerce…Hergün gelirsin diye umutlar besledim,gün bitimlerindeyse hiç gelmedin..!Her umut yitimimde daha da kaybettim kendimi,benliÄŸimi…Sendin ya ‘hayatımın tek gereÄŸi’ sen olmayınca çok gereksizdi herÅŸey,yapılan tüm eylemler,bazen ben bile bir hiçtim hayatın gözünde!!!Bol bol ÅŸarkılar tuttum O’ndan bana diye,sonra yemin ettim bir daha tutmamaya onu bile yapamadım…Ben sensizlikte kendime bile hoyrattım….

Ne yaptım biliyor musun;bol bol seyahat ettim hatta yanlızlık çektim,piÅŸman oldum kimseye söylemedim…!

Yollara urdum kendimi belki sevdandan çıkar bir yol bulurum diye…Anladım sensiz bütün yollarım çıkmazdı benim…Hep kendime,senin olmadığın bir yöne doÄŸrulttum pusulamı,ama sonunda yine hep sen çıktın karşıma…Mutluluk oyunları oynadım,onların yanında hep güldüm,ÅŸen göründüm!Kendimle yüzleÅŸmekten kaçtım,ama geceleri karanlığa hep seni anlattıp aÄŸladım…!

Yani sustum genelde,bazende gülümsedim nazikçe dinlemediÄŸim belli olmasın diye…

Sustum hep,biliyordum konuÅŸsam yine sen çıkıcaktın cümlelerimin içinden…Senden deÄŸil aslında sevdanın acısından korktum,KabuL Kaçtım ben…!BaÅŸka çarem mi vardı ki?Bir bilsen aslında o kadar söyleyecek ÅŸey vardı ki,ama sen hiç duymak istemedin,gelmedin,belki de özlemedin…Dostlarım sevdalarını anlatırken bana hep ikimizi düşledim,onlara hep güldüm,hayallerimi kendime,mutluluklarını mutsuzluÄŸuma hapsettim…

Uzaklardan bir ses olmanı isterdim, bir selam, bir nefes… “Üşüme” diye seslenmeni isterdim… Bir el olmanı isterdim, bir kol… “Özledim” deyip sarılmanı… En karanlık yerinde düşlerimin çıkıp gelmeni isterdim kınalı bir bahar gibi, umut ışığı olmanı isterdim hayatıma… Gelseydin ve yaslasaydım başımı omuzuna, aÄŸlasaydım doya doya … Geçerdi üşümesi yüreÄŸimin, geçerdi üşümesi bilirim. Kirpiklerimde yaÄŸmurlar dumanlanmazdı…

Seninle suları yeşil bir ırmağın kıyısında buluşmak, saçlarının kokusundan öpmek, içime çekmek ve serin soluğundan içmek, sana sarılmak, kucaklamak, uçmak isterdim…

Ama nafile, aramızdaki bütün yollar kapalı…
Bütün dallar kesik…
YokluÄŸun buz gibi soÄŸuk…
Üşüyorum…
YüreÄŸim donmuÅŸ sanki, gözlerim de…
AteÅŸler içinde bedenim…
Öyle bir üşüme ki, hiç bir ÅŸey ısıtmıyor artık. Bütün uzuvlarım uyuÅŸmuÅŸ. Ezip geçiyor ruhumu acılar…

Yoksun iÅŸte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor ÅŸimdi. Kirpikleri kırılan bir zamanın teninde aÄŸrılı ÅŸiirler topluyorum gecelere…

Bilirim, sevmek ve özlemek bir ateşe dokunmaktır; yakmaktır yüreğini yangınlarda. Ama ben üşüyorum. Yokluğun buz gibi soğuk. Yakacak bir şeyimde yok…
Ağlıyorum, buza dönüşüyor gözyaşlarım…
Ağlıyorum, akıp gidiyor gözyaşlarım çağlayanlara…
Bakakalıyorum ardından çaresiz…

Ah! bir el olsan dokunsan alnıma, okÅŸasan saçlarımı bir anne ÅŸefkatiyle.. Geçerdi aÄŸrısı başımın, geçerdi biliyorum… Bir gül olsaydın bahçemde, koklasaydım nefes nefes, çekseydim içime derin derin… Bir göz olup baksaydın gözlerime, çekip alsaydın içindeki hüznü… Ah! bir bilsen nasıl sevinirdi yüreÄŸim, nasıl sevinirdi dudağımdaki gelincik, kapımdaki akasya…

Susuyorum artık derin derin… Ve sessizce soluyorum bir hazan yaprağı gibi… Oysa ne kadar çok hasretim konuÅŸmaya, anlatmaya
anlaşılmaya… Oysa ne çok istiyorum, tüm bedenimden söküp almanı yalnızlığımı, hicranımı bir tılsımla…

YüreÄŸim kanrevan, dikenler acımasız, ayaklarım kırık koÅŸamıyorum artık doruklara, menzil uzak…

Gel, yalnızlığıma arkadaÅŸ olsun sevgin, umut olsun… Gel aÄŸlayan gözlerimi sil, ki, hesapsızca,sınırsızca, sevsin yüreÄŸim. Bir adımız AÅŸk olsun…

Gel, yüreÄŸim ol, bedenim ol, her ölümümde yeniden hayat ver. Elim, ayağım, canım ol… Gecem – gündüzüm ol… AÄŸlayan gözlerim ol ve her damlada yeniden doÄŸur umudu… Yeniden yarat ki, seni ne kadar özlediÄŸimi anlatayım dünyaya, ne kadar çok sevdiÄŸimi …

Önce sen gel sevgilim solmadan resimler, ÅŸiirler sislenmeden… İslenmeden geceler … Sonra ölüm gelsin… Sonra ölüm gelsin…

Yoksun iÅŸte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor ÅŸimdi….


Facebook Profilinde Paylaş
Ekleyen by :
Yorumlar : Yorum Yok
Etiketler :


Değerli Yorumcumuz;
Yaptığınız yorumun, yazı ile ilgili olmasına özen gösteriniz. Yorumların varlık sebebi, “fikir alışverişi” başka birşey değildir.

- Her görüşe eşit mesafede durmakla birlikte,
- Hakaret, küfür, aşağılama vb. içeren,
- Türkçe imla kurallarına uymayan yorumları yayınlayamıyoruz.
- Kriterlere uygun yorum yazmanızı diler, ilginize teşekkür ederiz.



siz de yorum yazın.